بدون شک مسابقات ورزش‌های موتوری بسیار مهیج هستند. به همین دلیل است که مسابقات ورزش‌های موتوری مانند اتومبیل رانی، موتور کراس و مسابقات دیگر را تماشا می‌کنیم تا ببینیم چگونه انسان و ماشین از نهایت نیروی خود استفاده می‌کنند. اما زمانی که از نهایت نیروی خود استفاده می‌کنید موقعیت خطرناکی ایجاد خواهد شد. اگرچه این خطر مسابقات موتوری را حساس‌تر می‌کند اما می‌تواند به تصادفات و وقایع غم انگیز منجر شود.

    شاید تنها نکته مثبت رخ دادن تصادفات در این مسابقات این باشد که می‌توانیم از آن‌ها درس بگیریم. اگر از طرفداران ورزش‌های موتوری سؤال کنید مسلماً به شما خواهند گفت که موفقیت در ورزش‌های موتوری همانقدر که به سرعت و مهارت نیاز دارد به این نیاز دارد که بتوانید از وقایع گذشته درس بگیرید. همانطور که رقبای این مسابقات یاد می‌گیرند از خودروهای تصادفی خودروهای بهتری به دست آورند، یاد می‌گیرند که از بروز تصادفات مجدد پیشگیری کرده و ویژگی‌های محافظت کننده آن‌ها را ارتقا دهند.


    ۱۰٫ تصادف آیرتون سنا در مسابقات فرمول یک سان مارینو در سال ۱۹۹۴

    آیرتون سنا بهترین راننده فرمول یک جهان با برخورد به دیوار بتنی جان خود را از دست داد

    بسیاری آیرتون سنا (Ayrton Senna) را بهترین راننده فرمول یک جهان می‌دانند، به همین دلیل تصادف مرگبار او در مسابقات فرمول یک جایزه بزرگ سان مارینو در سال ۱۹۹۴ دنیای مسابقات اتومبیل رانی را شوکه کرد. تصادف سنا که در مسابقات آخر هفته رخ داد و طی آن رانندگان دیگری هم از دنیا رفتند می‌توانست برای مسابقات فرمول یک عواقب سنگین و سیاهی داشته باشد.

    خودروی سنا با سرعت ۳۰۷ کیلومتر در ثانیه از مسیر مسابقه خارج شد، به یک دیوار بتنی برخورد کرد و تکه‌هایی از فرمان و سیستم تعلیق وارد کابین راننده شد. پس از این مسابقه فرمول یک در قوانین خود تغییراتی ایجاد کرد تا امنیت رانندگان افزایش یابد. اندازه موتور (و درنتیجه نیرو) محدود شد، اندازه کابین راننده افزایش پیدا کرد تا راننده امنیت بیشتری داشته باشد، سیستم تعلیق کمی تغییر کرد تا چرخ‌ها جدا نشوند و بال جلویی و دیفیوزر کوچک‌تر شدند که در نتیجه آن ماشین‌های فرمول یک با سرعت کمتر حرکت کردند. انجمن رانندگان جایزه بزرگ این اصلاحات را دنبال نمودند تا امنیت رانندگان افزایش یابد. همچنین تصادف سنا مسیر مسابقه فرمول یک را تغییر داده و بین مسیر و دیوار فضای بیشتری ایجاد کنند تا راننده بتواند پیش از اصابت خودرو به دیوار و برخورد سرعت آن را کاهش دهد.


    ۹٫ مسابقات دیتونا ۵۰۰ سال ۱۹۶۰

    طی این تصادف در مسابقات نسکار ۳۷ خودرو به هم برخورد کردند

    در حالی که تصادف آیرتون مسابقات فرمول یک را دگرگون کرد، تصادفی که در مسابقات دیتونا ۵۰۰ سال ۱۹۶۰ رخ داد و طی آن ۳۷ راننده به هم برخورد کردند، دنیای مسابقات نسکار، یا مسابقات کشوری خودروهای کار کرده، را تغییر داد. این تصادف که بزرگ‌ترین تصادف نسکار محسوب می‌شود، بیشتر به این دلیل رخ داد که مسیر مسابقه دیتونا از مسیرهای دیگری که رانندگان نسکار عادت داشتند در آن‌ها مسابقه دهند بزرگتر و پرسرعت‌تر بود. هر بار که سرعت خودرو افزایش می‌یافت احتمال برخورد بیشتر می‌شد، به همین دلیل رانندگان این مسابقه برای اولین بار زمانی متوجه این حقیقت شدند که خودروهایشان به هم برخورد کرده بود.

    مسابقات نسکار زمانی ایجاد شدند که فروشندگان غیرقانونی خودروهای کار کرده و اسقاطی آن ها را در جاده‌های خراب و پر از گل و لای مسابقه دادند، اما تصادف دیتونا ۵۰۰ در سال ۱۹۶۰ نشان داد که اگر قرار باشد این ورزش محبوب شده و تماشاگر جلب کند باید امنیت آن را افزایش داد. البته همانطور که این تصادف نشان می‌دهد امنیت گاهی اوقات به شانس وابسته است زیرا از میان این ۳۷ راننده هیچ کدام جان خود را از دست ندادند بلکه آسیب‌های جزئی دیدند. همه رانندگان نمی‌توانند خوش شانس بوده باشند.


    ۸٫ ریچارد پتی در دارلینگتون در سال ۱۹۷۰

    تصادف ریچارد پتی باعث شد به جای استفاده از شیشه در ماشین های مسابقه نسکار از شبکه توری استفاده شود

    پنجره‌های اغلب ماشین‌های مسابقه‌ای شیشه ندارند زیرا هم وزن خودرو را افزایش می‌دهند و هم ممکن است پس از تصادف خرد شوند. (اگر این مقاله قرار باشد یک چیز را ثابت کند، این را ثابت می‌کند که همیشه تصادف ممکن است رخ دهد). در ماشین‌هایی که پیش از سال ۱۹۷۰ تولید شده بودند پنجره وجود نداشت، بلکه فضایی دیده می‌شد که شیشه از درون آن خارج شده بود. امروزه در ماشین‌های مسابقات نسکار این فضاها را به دقت با شبکه توری می‌پوشانند. که رانندگان باید این مسئله را مدیون ریچارد پتی (Richard Petty) باشند.

    او در رویداد Rebel 400 در دارلینگتون، کارولینای جنوبی در سال ۱۹۷۰، با ماشین پلیموث جاده‌ای رانندگی کرد، در حالی که همیشه پشت پلیموث سوپر برد می نشست (بدبختانه در آن زمان پلیموث سوپربرد خراب بود). در دور ۱۷۶ مسابقه فرمان او از کار افتاد، درنتیجه خودرو به دیوار بیرونی برخورد کرد، سپس عقب رفت و به دیوار درونی اصابت نمود. سپس خودرو پنج بار قل خورد و سرانجام توقف کرد. دست و شانه پتی از ماشین بیرون زده بود و به شدت جراحت برداشته بود. اگرچه پتی زنده ماند و تا سال‌های بعد هم مسابقه داد اما این تصادف باعث شد در خودروها شبکه‌های توری قرار دادند و در نتیجه آن رانندگان دیگر از تصادفات این چنینی یا بدتر از آن جان سالم به در ببرند.


    ۷٫ راستی والس در تلدیگا، دیتونا در سال ۱۹۹۳

    تصادف راستی والاس باعث شد از آن زمان به ماشین های مسابقه باله بزرگ اضافه شود

    گاهی اوقات باید یک بار اشتباه کنید تا درس بگیرید. اما راستی والس (Rusty Wallace) باید در فصل اتومبیل رانی سال ۱۹۹۳ دو بار به هوا پرت می‌شد تا درس بگیرد. اما پیش از هر چیز باید با چند نکته آشنا شوید: هرچقدر یک خودرو با سرعت بیشتری حرکت کند بیشتر به سمت بالا پرت شده و لاستیک‌هایش با زمین کمتر برخورد می‌کند. زمانی که با زمین کمتر برخورد داشته و با سرعت زیاد حرکت می‌کنید، پرت شدن ماشین باعث می‌شود کنترل آن را از دست داده و به هوا پرت شوید. به همین دلیل باله خودرو بسیار مهم است زیرا باعث برخورد خودرو با زمین می‌شود.

    اما زمانی که با سرعت ۳۲۱ کیلومتر در ثانیه حرکت می‌کنید باله خودرو باید بسیار بزرگ باشد، در حالی که خودروی والس این‌چنین نبود. خودروی او در مسیر پرسرعت دایتونا ۵۰۰ و تلدیگا قل خورد (احتمالاً پس از برخورد با خودروی دیگر). باید بدانید زمانی که یک خودرو در هوا معلق می‌شود، تا زمانی که کابین خودرو امن باشد برای راننده چندان خطرناک نیست. اما می‌تواند برای تماشاگرانی که در اطراف ایستاده‌اند خطرناک باشد (خوشبختانه در این تصادف‌ها تماشاگران آسیب ندیدند.) پس از ماجراجویی راستی والاس ماشین‌های نسکار به باله‌های مخصوص مجهز شدند که در هنگام چرخیدن خودرو باز شده و خودرو را روی زمین نگه می‌دارند.


    ۶٫ بابی اَلیسِن در مسابقه وینستون ۵۰۰ در سال ۱۹۸۷

    تصادف باب الیسن باعث شد برای محدودیت سرعت ماشبن های مسابقه قوانین خاص وضع شود

    عجیب است در مسابقه‌ای که بر اصل سرعت بنا شده گاهی اوقات قوانینی تصویب شود که سرعت را محدود کند. دلیلش این است سرعت زیاد باعث می‌شود راننده برای پیشگیری از تصادف زمان کمتری داشته و درنتیجه جراحات شدید و مرگبار ایجاد شود، درنتیجه محدودیت سرعت می‌تواند قابل قبول باشد.

    بابی اَلیسِن (Bobby Allison) در مسابقه وینستون ۵۰۰ در تلدیگا، آلاباما در سال ۱۹۸۷، در دورهای آزمایشی با سرعت ۲۱۱ کیلومتر در ثانیه و در مسابقه با سرعت ۲۰۸ کیلومتر بر ثانیه، رانندگی می‌کرد. همه چیز خوب پیش می‌رفت تا اینکه یکی از لاستیک‌هایش پنچر شد، درنتیجه خودرو به هوا پرت شد، سپس با حفاظ مسیر برخورد کرد، به عقب بازگشت و به خودروهای دیگر کوبیده شد.

    اگرچه در این مسابقه کسی جان خود را از دست نداد اما نسکار به این نتیجه رسید زمانی که خودروها با این سرعت حرکت می‌کنند برای حفاظت از تماشاگران باید چیزی بیشتر از یک حفاظ وجود داشته باشد. زیرا با وجود سرعت بالای خودروها احتمال پرت شدن آن‌ها به سمت بالا و سپس به طرف تماشاگران بسیار زیاد است. بنابراین مقررات تغییر کرد و صفحات محدودکننده کاربراتور، که سرعت و نیروی موتور را کاهش می‌داد، به تمام خودروهای نسکار اضافه شد.


    ۵٫ ژول بیانچی در جایزه بزرگ ژاپن

    ژول بیانچی طی مسابقه ای که در یک روز بارانی انجام گرفت تصادف کرده و جان خود را از دست داد

    پس از مرگ آیرتون سنا در سال ۱۹۹۴، مرگ ژول بیانچی (Jules Bianchi) در سال ۲۰۱۵ اولین اتفاق مرگبار جایزه بزرگ فرمول یک محسوب می‌شد. بیانچی پس از نه ماه دست و پنجه نرم کردن با جراحات وارده در مسابقات جایزه بزرگ ژاپن در سال ۲۰۱۴، سرانجام در بیمارستانی در فرانسه از دنیا رفت.

    مسابقه جایزه بزرگ ژاپن در هوای بارانی برگزار شد. در دور ۴۲ مسابقه راننده‌ای به نام آدرین زوتیل تصادف کرد. در دوره ۴۳ بیانچی هم بر اثر تصادف قبلی کنترل خود را از دست داد و به خودروی دیگر برخورد نمود. فدراسیون بین‌المللی مسابقات اتومبیل رانی عامل مشخصی را مسئول تصادف بیانچی نمی‌داند بلکه عواملی چون خیس بودن مسیر، سرعت بیانچی و مشکل مکانیکی در خودروی او را دلیل این حادثه معرفی نمود. با این حال فدراسیون از بروز چنین حوادثی در آینده جلوگیری نمود. درنتیجه این اتفاق فرمول یک زمان شروع مسابقات را تغییر داد تا هیچ مسابقه‌ای در تاریکی هوا انجام نشود. همچنین مقررات زه کشی مسیرها و نحوه کمک‌های اضطراری به تصادفات تغییر پیدا کرد.


    ۴٫ اسکات کلیتا در مسابقات شتاب

    اسکات کلیتا یک راننده حرفه ای بود که در مسابقات آزمایشی جان خود را از دست داد

    در ژوئن ۲۰۰۸، اسکات کلیتا (Scott Kalitta) در مسابقات ملی شتاب که در مسیر اولدبریج، نیوجرسی برگزار می‌شد، شرکت کرد. او در این مسابقه درگ یا شتاب پشت فانی کار خود نشسته بود. فانی کار شبیه یک خودروی معمولی است با این تفاوت که بدنه خودرو تخلیه شده و مانند این است که یک تمساح دهان خود را باز کند. برخلاف خودروهای دیگر شتاب، موتور فانی کار در مقابل راننده قرار دارد.

    کلیتا در سن ۴۶ سالگی با دو قهرمانی در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵، در این عرصه یک شخصیت حرفه‌ای و با تجربه محسوب می‌شد. با این حال در مرحله آزمایشی این مسابقه، در حالی که کلیتا با سرعت ۳۰۰ کیلومتر در حال حرکت بود، موتور خودروی او منفجر شد. خودرو با یک تپه شنی برخورد کرد و کلیتا براثر جراحات وارده از دنیا رفت.

    فدراسیون مسابقات شتاب پس از بررسی این تصادف سرعت را محدود کرد، طول مسیر را کاهش داد و فاصله مسیر شنی و نقاط خروجی را افزایش داد تا راننده بتواند پیش از برخورد به حفاظ خودرو را کنترل کند.


    ۳٫ دیل ایارنهارد در دیتونا ۵۰۰ در سال ۲۰۰۱

    دیل ایارنهارد در یک مسابقه که به طور زنده در حال پخش بود تصادف کرد و جان خود را از دست داد

    مطمئناً حتی اگر طرفدار مسابقات نسکار هم نباشید بازهم درباره تصادف مرگبار دیل ایارنهارد (Dale Earnhardt) که در یک برنامه زنده رخ داد خبر دارید. در حالی که تا خط پایان مسیر دیتونا ۵۰۰ تنها هفتصد متر مانده بود، سومین راننده، دیل ایارنهارد، در کمال ناباوری تماشاگران تصادف کرد. او که با سرعت ۲۹۰ کیلومتر در ساعت حرکت می‌کرد با خودروی رقیب خود، استرلینگ مارلینگ، برخورد نمود، کنترلش را از دست داد، در مسیر کشیده شد و به خودروی کن اشریدر اصابت نمود. سپس خودرو با دیوار حائل برخورد نمود و جان او را گرفت. گفته می‌شود زمان اولین برخورد، ایارنهارد تلاش می‌کرد رهبری تیم خود، از جمله پسرش را حفظ کرده و از پیروزی آن‌ها اطمینان حاصل کند.

    اگرچه مرگ او یک تراژدی است اما مسابقات نسکار را نجات داد. پس از این حادثه این مجموعه تحقیقات خود را آغاز کرد و رانندگان را ملزم کرد تا کلاه ایمنی و محافظ گردن پوشیده و سیستم مسیریابی را تغییر داد تا از بروز رانندگی خطرناک پیشگیری کند. پس از مرگ ایارنهارد در سه سری بعد مسابقات نسکار تصادفات مرگبار رخ نداد.


    ۲٫ مرگ رانندگان خودروی رالی گروه ب

    خودروهای رالی گروه ب به دلیل سرعت بیش از حد کنار گذاشته شدند

    اگر تا به حال در مسابقات رالی شرکت کرده باشید مطمئناً می‌دانید که تا چه اندازه هیجان انگیز هستند. این مسابقات در جاده‌های واقعی رخ می‌دهند (که البته مسیرهای پر ترافیک مسدود می‌شود) و بین خودروها و طرفداران موانع اندکی وجود دارد، درنتیجه مسابقات رالی جذاب‌ترین مسابقات ممکن خواهند بود. این مسابقات مخصوصاً در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶ جذاب‌تر بودند زیرا در آن زمان از خودروهای پرسرعت گروه ب استفاده می‌شد که بیش از اندازه سریع بودند.

    در مسابقات رالی سال ۱۹۸۶ راننده فنلاندی، هنری تویوونن (Henri Toivonen) و کمک راننده‌اش سرجیو کرستوس (Sergio Crestos) در خودروی لانچیا دلتا اس ۴ خود کشته شدند. نکته مبهم داستان این است که هیچ کس نمی‌داند دقیقاً چه اتفاقی رخ داد. طبق قانون مسابقات رالی، هیچ طرفدار یا مراقبی در آن حوالی نبود. سرانجام خودروهای گروه ب را مقصر این تصادف اعلام کردند. خودروی تویوونن بیش از ۵۰۰ اسب بخار نیرو داشت و می‌توانست در عرض دو ثانیه از سرعت ۰ به ۹۷ کیلومتر در ثانیه برسد. خودروهای گروه ب دیگر نیز همین توانایی را دارند. از آنجاییکه با وجود چنین خودروهایی امکان رانندگی امن وجود نداشت کل خودروهای گروه ب ممنوع شدند.


    ۱٫ بدترین تصادف ورزش‌های موتوری پیر لوک

    بدترین تصادف ورزش های موتوری به کشته شدن حدود ۱۳۰ نفر منجر شد

    تابه اینجا درباره تصادف‌های ناراحت کننده و وحشتناک توضیح دادیم. اما هیچ کدام از این تصادفات با تصادف پیر لوک (Pierra Levegh) در لومان فرانسه در سال ۱۹۵۵ قابل مقایسه نیستند. بی دلیل نیست که تصادف او را بدترین تصادف ورزش‌های موتوری می‌دانند.

    طی مسابقات ۲۴ ساعته لیمان، راننده‌ای به نام مایک هاتورن به سرعت به قسمت خاکی منحرف شد و باعث شد راننده پشت سرش یعنی لانس مکلین کنترل خودرو را از دست بدهد. لوک پشت سر مکلین بود و خودروی آن دو به هم برخورد کرد. خودروی مکلین به دیوار اصابت کرد و مرسدس لوک به هوا پرتاب شد و سپس بالای سر تماشاگران فرود آمد.

    این تصادف آنقدر وحشتناک بود که تعداد کشته‌های آن مشخص نیست – گفته می‌شود حدود ۷۰ تا ۱۳۰ نفر کشته شدند. تنها تلی از یونجه تماشاگران را نجات داد، در حالی که تکه‌های ماشین لوک به اطراف افتاده و با تماشاگران برخورد می‌کرد. پس از تصادف انفجار و آتش سوزی رخ داد.

    پس از این حادثه مسابقات ماشین رانی در فرانسه ممنوع شد، تا اینکه خودروها و مسیرها اصلاح شدند. در نتیجه این تصادف هنوز هم مسابقات ماشین رانی در سوئیس ممنوع است. شاید بزرگ‌ترین درس این تصادف این باشد که ورزش‌های موتوری به این نتیجه رسیدند برای زنده ماندن باید سرعت و امنیت را در کنار هم داشته باشند.


    پیشنهاد می‌کنیم مطالب زیر را نیز مطالعه کنید:

    ۱۰ سانحه و تصادفات عجیب هوایی

    ۲۳ عکس جذاب از صحنه‌های تصادفی خیابان‌های نیویورک

    ۱۳ اتفاق عجیب که توسط Google Earth ثبت شده است

    مهم‌ترین اتفاقات سیاسی، علمی و اجتماعی رخ‌داده در سال ۲۰۱۷

    ۱۱ اتفاق خنده دار در مراسم های زنده

    ۱۷ اتفاق مهم که تا سال ۲۰۵۰ رخ می‌دهد

© تمامی حقوق مطالب برای وبسایت جینگسرا محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع و شرعا حرام می باشد.
قدرت گرفته از : بک لینکس